ไม่ว่าจะอยู่ #ทีมโต๊ะรก หรือ #ทีมโต๊ะโล่ง สิ่งหนึ่งที่ทุกคนน่าจะเห็นตรงกันก็คือ พื้นที่ทำงานนั้นสะท้อนให้เห็นถึงตัวตนของเจ้าของได้เป็นอย่างดี อะไรที่เราเลือกเก็บไว้ข้างกายไม่ห่าง อะไรที่ถูกวางไว้ที่เดิมนานนมจนฝุ่นจับ อะไรที่เราตั้งไว้ในจุดที่มองเห็นบ่อยพร้อมหยิบจับได้เสมอ สิ่งของประดับอย่างภาพถ่าย หรือของเล่นกระจุกกระจิก ดอกไม้สดใหม่ในแจกันสีสวย อาจดูไม่ใช่อุปกรณ์จำเป็นในการทำอาชีพ แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญที่อาจจะเป็นความหมายเบื้องหลังที่ทำให้เราตื่นขึ้นมาทำงานในแต่ละวัน

พื้นที่ทำงานของชาวชุมชนก็ไม่ต่างกัน บ้างเป็นพื้นที่ส่วนตัวสำหรับให้สมาธิได้เบ่งบานเต็มที่ บ้างก็เป็น Co-Working Space ที่นั่งเรียงแถวส่งต่องานกันได้อย่างง่ายดาย แน่นอนว่าเป็นพื้นที่อันเต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์แบบไม่จำกัด ที่เราอยากชวนให้ขยับเข้ามาดูกันใกล้ๆ

แคร่ไม้ไผ่ของนักทำเรือของเล่น

ใต้ร่มไม้ใหญ่กลางสวนมะพร้าวในอัมพวา ซ่อนตัวอย่างเงียบสงบไร้ผู้คนพลุกพล่าน วัสดุอุปกรณ์ในการทำงานก็ล้วนแต่เป็นของเหลือใช้ในสวนที่ถูกนำมาใช้ประโยชน์ต่ออย่างคุ้มค่า อากาศเย็นสบายด้วยลมพัดผ่านตลอดทั้งวัน

เตาตาลของชาวสวนมะพร้าว

ร้อนระอุทะลุองศาเดือดตลอดเช้าเย็น เพื่อเปลี่ยนน้ำหวานจากดอกมะพร้าวให้กลายเป็นน้ำตาลปึกสีนวลหอมอร่อยเก็บไว้ได้นาน เตาเดียวแต่ต้มได้ถึง 3 กระทะพร้อมกัน โดยแต่ละเตาได้รับความร้อนลดหลั่นไล่ระดับกันไป เตาที่ใกล้ไฟใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง เตาถัดไปเพิ่มเวลาในการต้มมากขึ้นอีกหน่อย จึงเป็นสเปซที่ออกแบบมาอย่างพอดิบพอดีให้คนทำงานจัดการแต่ละขั้นตอนได้อย่างราบรื่น

ลานเลนของนักเก็บหอย

ด้วยธรรมชาติของพื้นที่ริมทะเลแหลมสัก ใต้พื้นน้ำเป็นดินเลน เมื่อน้ำลดในช่วงเย็นจากเวิ้งน้ำใสก็จะกลายเป็นเวิ้งสันทราย ดินเลน และโขดหินตะปุ่มตะป่ำให้ชาวบ้านในชุมชนบริเวณใกล้เคียงมาไถกระดานเก็บหอยนานาชนิดที่ซุกซ่อนตัวรอเวลาน้ำขึ้น

กะเตงของเป็นกระท่อมเล็กๆ

ของชาวประมงที่ปลูกอยู่กลางทะเลเพื่อใช้เฝ้าฟาร์มหอยแครง โครงสร้างเป็นเสาสูงเพื่อให้พ้นน้ำและช่วยให้มองเห็นฟาร์มหอยแครงได้โดยรอบ เป็นพื้นที่ทำงานที่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นและตกดินไปด้วย ทำงานไปด้วยได้อย่างรื่นรมย์

นาเกลือของชาวนาเกลือ

แม้จะดูแห้งแล้งไร้ต้นไม้ให้ร่มเงา แต่ก็เพื่อให้น้ำทะเลที่กักไว้ในนาแต่ละแปลงได้รับแสงแดดอย่างเต็มที่ ในอดีตนาเกลือจะเต็มไปด้วยกังหันลมสำหรับชักน้ำด้วยระหัดวิดน้ำตามแบบภูมิปัญญาโบราณ แต่ปัจจุบันทิศทางลมเปลี่ยน ทำให้ต้องใช้เครื่องสูบน้ำแทน โรงเรียนนาเกลือ จังหวัดสมุทรสงครามจึงพลิกวิกฤตเป็นโอกาสด้วยการใช้พลังงานแสงอาทิตย์ทดแทนพลังงานไฟฟ้า หรือน้ำมัน

แปลงสมุนไพรของชาวบ้านดงบัง

ไม่ต่างจากห้องยาของคุณหมอที่ช่วยรักษาได้สารพัดโรค หากรู้จัก เข้าใจ ใช้เป็น โดยสมุนไพรแต่ละชนิดจะปลูกเป็นหย่อมอยู่ปะปนกัน เพื่อให้พืชต่างชนิด ช่วยป้องกันให้พืชที่อยู่ใกล้เคียงปลอดจากแมลงรบกวน ต้นใหญ่ช่วยบังแดดให้ต้นเล็ก ที่สำคัญคือตั้งอยู่ในพื้นที่ชุมชนที่ทุกคนช่วยกันเป็นหูเป็นตาได้อีกด้วย

หูกทอผ้าของช่างทอ

เป็นโครงไม้สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ดูไปก็เหมือนกับพาร์ทิชันของพนักงานออฟฟิศที่ตั้งอยู่เป็นสเปซส่วนตัวที่ถูกปรับสัดส่วนให้เหมาะสมกับสรีระ วิธีการทำงานที่ถนัดของแต่ละคน แต่ก็ตั้งอยู่เคียงข้างมองเห็นกันและกัน เปิดเพลงที่ทุกคนชอบฟังไปพร้อมกัน มีข่าวสารอะไรก็แลกเปลี่ยนแชร์กันได้ตลอดทั้งวัน

เรือประมง

เป็นที่ทำงานเคลื่อนที่และเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของชาวประมงด้วยเช่นกัน ดูเผินๆ อาจจะเหมือนกันไปหมด แต่แท้จริงแล้ว เรือแต่ละชนิดถูกออกแบบมาให้ใช้งานต่างกัน เช่นเรือฝีมือช่างเกาะยาวจะทำเรือโครงไม้มีหลังคาต่ำ ท้องเรือแบนไม่โคลงเคลงง่าย แต่ช่างทำเรือเกาะหมากจะถนัดทำเรือหลังคาสูงแต่ท้องแหลม จึงวิ่งตัดคลื่นได้ดีทำความเร็วได้มาก ภายในเรือจะเต็มไปด้วยอุปกรณ์จับสัตว์น้ำต่างๆ ตามความถนัดของแต่ละคน และแน่นอนว่ามีภาพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพนับถือติดไว้เป็นขวัญกำลังใจยามพบเจอมรสุมไม่คาดฝัน

โรงงานในบ้านของช่างทำกระดาษสา

ใช้อุปกรณ์ทำมือเกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นตะแกรงกรอบไม้ขึงด้วยแผ่นกรองสีฟ้า หรืออ่างซีเมนต์ก่อเองในลานหลังบ้าน ออกแบบพื้นที่ให้ทุกอย่างสามารถทำงานได้โดยใช้คนทำงานเพียงคนเดียว นอกเหนือจากนี้อาศัยเพียงแสงแดดช่วยให้กระดาษสาแผ่นบางเฉียบแห้งสนิทพร้อมใช้งาน